Radiolatarnie kierunkowe niskiej częstotliwości opracowali w 1921 roku amerykańscy inżynierowie F.H. Engel i F.W. Dunmore. Oparli się przy tym na zasadzie prowadzenia wzdłuż linii równych sygnałów radiowych, wynalezionej w 1907 roku przez Otto Schellera z firmy C. Lorenz w Berlinie (patent Imperialnego Urzędu Patentowego nr 201496).
Od roku 1928 radiolatarnie LFB (nazywane także LF-RNG - Low Frequency Radio Range) były stawiane w osi dróg lotniczych na załamaniach lub przecięciu tras. Kierunek stref sygnału ciągłego ustawiano przez odpowiednią regulację mocy wyjściowej nadajników.
Radiolatarnie te pracowały w zakresie od 200 do 600 kHz. Zasięg wynosił około 300 km. Stały sobie dosyć długo ponieważ były budowane niezwykle solidnie. Można było traktować je jak radiolatarnie NDB i namierzać radiokompasem.
| Cztery anteny nadawały emisją A1A znaki "A" i "N", formując dwie lub cztery wąskie strefy nakładania się znaków z równą głośnością. Pilot sterował tak, by w słuchawkach zwykłego odbiornika średniofalowego słyszeć sygnał ciągły. |  |
 | Kanadyjska radiolatarnia YB niedaleko Toronto. Z pięciu wież oryginalnej LFB zostawiono dwie - obecnie YB jest zwykłą stacją NDB. |