System Oboe (rożek) został opracowany około roku 1942 jako uzupełnienie systemu nawigacyjnego Gee. Założeniem było umożliwienie alianckim bombowcom bombardowanie obiektów przemysłowych w zagłębiu Ruhry przy ograniczonej widoczności z dokładnością rzędu dziesiątek metrów.

System był kombinacją dwóch radiolatarni odległościowych, połączonych ze sobą kablem. Radiolatarnie, pracujące na częstotliwości 220 MHz, były zsynchronizowane ze sobą przy pomocy linii przewodowej.
Pierwsza z nich, zwana "kotem", mieściła się w Trimmingham (Norfolk). Emitowała ona sygnał umożliwiający samolotowi prowadzącemu lot po łuku, w stałej od niej odległości. Parametry sygnału dobierano tak, żeby łuk przechodził dokładnie przez cel. Druga stacja, "mysz" w Walmer w hrabstwie Kent, działała na zasadzie odzewowej - jej impulsy były odbierane przez urządzenie pokładowe, a następnie retransmitowane z powrotem. Na podstawie czasu między nadaniem sygnału i odebraniem odzewu operator systemu określał dokładną odległość do samolotu.

Położenie celu na łuku, wyznaczanym przez "kota", było jednoznacznie określone przez odległość od "myszy". Gdy odległość do samolotu odpowiadała położeniu celu, operator wysyłał sygnał zrzutu bomb.
Dokładność wyznaczania położenia była rzędu 60 m, co przewyższało dokładność przedwojennych pomiarów geodezyjnych. Zasięg sygnałów dochodził do 480 km.