Rosyjski wojskowy system podejścia do lądowania PRMG-5 przez wiele lat był standardem dla sił lotniczych państw Układu Warszawskiego. Jak na system podejścia przystało, system podaje kierunek lądowania, kąt ścieżki schodzenia i odległość nachyloną do progu drogi startowej. Jako że przeznaczony jest dla samolotów wojskowych, wyróznia się kilkoma cechami niespotykanymi w urządzeniach cywilnych.
Zasada pracy PRMG-5 jest podobna do pracy systemu ILS. Polega na wytworzeniu w przestrzeni dwóch płaskich i wzajemnie prostopadłych wiązek fal radiowych: poziomej wiązki ścieżki schodzenia i pionowej wiązki kierunku podejścia.
Naziemna część systemu składa się z trzech radiolatarni: radiolatarni kierunku (zwanej radiolatarnią kursu - DKRM), radiolatarnia ścieżki schodzenia (GRM) i radiodalmierza (RD). Typowa przewoźna instalacja systemu zawiera podwójny komplet radiolatarni, zabezpieczających główny i zapasowy kierunek podejścia.
Wiązka radiolatarni kierunku jest strefą równej głębokości modulacji, której oś symetrii leży na osi DS i przechodzi przez środek anteny oraz wyznacza kierunek lądowania. Charakterystyka promieniowania jest tak ułożona w przestrzeni że patrząc wzdłuż kierunku podejścia do lądowania po prawej stronie przeważa sygnał w.cz. zmodulowany sygnałem o częstotliwości 1300 Hz, a z lewej - o częstotliwości 2100 Hz. Oba sygnały są nadawane przemiennie z częstotliwością przełączania 12.5 Hz.
Radiolatarnia kierunku KRM-5 pracuje w zakresie częstotliwości od 905.1 do 932.4 MHz. Efektywny zasięg sygnałów wynosi 45 km przy wysokości 1000 m (moc nadawcza 8 W). W płaszczyżnie poziomej jej sektor jest ograniczony do +/-15° względem kierunku podejścia. W płaszczyżnie pionowej od 0.85° do 7°.
Anteny radiodalmierza są zlokalizowane razem z radiolatarnią kierunku - odmienie niż w ILS. Działający na zasadzie odzewowej radiodalmierz pracuje w zakresie częstotliwości od 939.6 do 966.9 MHz. Impulsowy radiodalmierz (niekompatybilny z DME) jest zbliżony do kanału odległościowego systemu RSBN i ma dokładność +/-250 m.
Radiolatarnia ścieżki schodzenia (GRM) działa analogicznie do radiolatarni kierunku. Anteny ścieżki są zlokalizowane z boku drogi startowej, 120 do 180 m od osi i 200 - 450 m od progu.
Zakres częstotliwości wynosi od 939.6 od 966.9 MHz. Zasięg sygnałów ścieżki wynosi 18 km w sektorze +/-8° względem kierunku podejścia.
Do odczytu wskazań PRMG na pokładzie samolotu służy wskaźnik krzyżowy, podobny do CDI (cross deviation indicator).
Pokładowe urządzenia odbiorcze typu RSBN-5s, RSBN-6s, RSBN-7s, A312/10, A323 są w stanie prowadzić samolot do wysokości 15 m nad płaszczyzną drogi startowej z dokładnością poziomą około 10.5 m od linii centralnej. Tak więc PRMG-5 ma dość przyzwoite parametry jak na urządzenie przewoźne. Jest to jednak system mało rozpowszechniony; spotykany w zasadzie tylko w krajach dawnego Układu Warszawskiego (plus bodajże Indie i Wietnam). W niedawnych czasach był tak tajny, że kiedy w rosyjskim Biurze Radcy Handlowego zapytałem o dane techniczne, zostałem wykierowany za drzwi przy akompaniamencie ugrzecznionych chrząknięć. Dla niezorientowanych dodam, że BRH w krajach socjalistycznych było po prostu oficjalnym handlarzem broni.
Należy przypuszczać że system podejścia PRMG zostanie wycofany z uzbrojenia naszych sił powietrznych jeszcze przed całkowitym przezbrojeniem na samoloty produkcji zachodniej. Nie oznacza to bynajmniej szybkiego końca; na przeszkodzie stoi pospolity brak pieniędzy i traktowanie zakupu każdego urządzenia wojskowego jako decyzji politycznej. A politycy, jak widać gołym (tzn. niezamożnym :) okiem, wolą wyżywać się w tematach "niezwykle doniosłych" acz nie grożących żadną realną odpowiedzialnością. Jak dotąd w największą modyfikacją naszych samolotów bojowych było zainstalowanie transponderów IFF kompatybilnych ze sprzętem NATO i cywilnym.