Termin "fale radarowe" jest niezbyt fachowym określeniem zakresu fal radiowych wykorzystywanego w radiolokacji. Z nielicznymi wyjątkami, radary pracują w paśmie mikrofalowym, a konkretnie w jego części od 1 do 40 GHz. Zakres ten został wybrany ze względu na właściwości pożądane z punktu widzenia radiolokacji - małe straty przy odbiciu i możliwość precyzyjnego kształtowania wiązki fal.
Fale radarowe podzielono na podzakresy według specyficznych właściwości, zależnych od długości fali, używanych do różnych zastosowań radiolokacyjnych.
| Dawne | Częstotliwość | Obecne | Częstotliwość | Długość fali |
|---|---|---|---|---|
| L | 1 - 2 GHz | D | 1 - 2 GHz | 30 - 15 cm |
| S | 2 - 4 GHz | E F | 2 - 3 GHz 3 - 4 GHz | 15 - 7.5 cm |
| C | 4 - 8 GHz | G H | 4 - 6 GHz 6 - 8 GHz | 7.5 - 3.25 cm |
| X Ku K Ka | 8 - 12.5 GHz 12.5 - 18 GHz 18 - 26.5 GHz 26.5 - 40 GHz | I J K | 8 - 10 GHz 10 - 20 GHz 20 - 40 GHz | 3.25 - 2.5 cm 2.5 - 1.66 cm 1.66 - 1.15 cm 1.15 - 0.75 cm |
| V W | 40 - 75 GHz 75 - 110 GHz | L M | 40 - 60 GHz 60 - 110 GHz | |
| mm | >110 GHz | - | >110 GHz | |
Z grubsza rzecz biorąc, im krótsze fale, tym dokładniej odwzorowują szczegóły, ale tym silniej są tłumione przez atmosferę (i zjawiska atmosferyczne). Na przykład dla radaru dalekiego zasięgu konstruktor wybierze pasmo E lub F, natomiast radar dla myśliwca, służący do wykrycia małego celu ze stosunkowo małej odległości i naprowadzenia na niego broni będzie działał w paśmie I albo J.