Radar precyzyjny właściwie nazywa się radarem precyzyjnego podejścia do lądowania (PAR - Precision Approach Radar). Właściwie radar precyzyjny jest szczególnym przypadkiem radaru trójwspółrzędnego, ale ze względu na jego znaczenie dla lotnictwa cywilnego potraktuję go z należną mu atencją. Przez wiele lat radary precyzyjne były jedynym instrumentem umożliwiającym lądowanie przy bardzo ograniczonej widoczności. Są nadal eksploatowane w wielu portach lotniczych na świecie i w większości baz lotnictwa wojskowego. System podejścia złożony z radaru obserwacji okrężnej i radaru precyzyjnego nazywamy systemem GCA (Ground Controlled Approach).

Radar precyzyjny ma dwie anteny: antenę elewacji i antenę kierunku. Antena elewacji wykonuje ruchy w płaszczyźnie pionowej i służy do monitorowania kąta schodzenia lądującego samolotu, natomiast antena kierunku przeszukuje sektor około 15 stopni. Radar taki z reguły umieszcza się na środku lotniska. Jego obrotową wieżyczkę ustawia sie na aktualnie używany kierunek lądowania. Na zdjeciu: wieżyczka radaru precyzyjnego PAR 2 (Warszawa-Okęcie, rok 1962). Warszawski PAR obsługiwał cztery kierunki lądowania: 290, 330, 110 i 150 stopni.

Zobrazowanie, wyświetlane na ekranie wskaźnika jest podwójne: poniżej jest wyświetlane położenie samolotu względem kierunku lądowania, u góry położenie tego samego samolotu na ścieżce schodzenia. Widoczne pionowe znaczniki odległości, linia ścieżki schodzenia i odbicia od terenu w pobliżu punktu przyziemienia.

To właśnie z powodu tych "krzaków" kontroler trzyma dłonie na pokrętłach wzmocnienia i pochylenia osi anten - kiedy samolot będzie blisko ziemi trzeba umiejętnie wygasić odbicia od obiektów terenowych, nie tracąc z oczu echa.

Procedura podejścia według PAR wymaga ciągłej uwagi pilota i kontrolera. Kontroler przez cały czas podejścia utrzymywał radiostację przełączoną na nadawanie i bez przerwy przekazywał informacje o położeniu samolotu.
Radary precyzyjne mają niewielką moc (rzedu 30 kW w impulsie) i zasięg poniżej 30 km. Pracują w paśmie fal 3 centymetrowych. Ich wiązki mają "grubość" nie większą niż pół stopnia.
Radry precyzyjne straciły swoje znaczenie na rzecz dynamicznie wówczas rozwijających się systemów ILS i MLS. W Polsce używa ich już tylko wojsko. Są to rosyjskie lub licencyjne stacje typu RSP (Radiolokator Slepoj Posadki).