Od radaru pierwotnego wymaga się przede wszystkim właściwego zasięgu i dobrej widzialności na tle odbić od powierzchni Ziemi. Wymagany zasięg jest uzależniony od zastosowania; radary kontroli zbliżania wymagają zasięgu 120 - 150 km w szerokim zakresie wysokości i możliwie małego "stożka martwego" nad anteną, radary kontroli obszaru wymagają 300 km i więcej w zakresie wysokości przelotowych. Istnieje jeszcze kategoria radarów trasowych (en route) o własnościach pośrednich. Pożądany kształt charakterystyki radaru uzyskuje się przez złożenie jej z dwóch wiązek: dolnej wiązki aktywnej, nadawczo - odbiorczej, o kształcie wydłużonego listka, i górnej wiązki pasywnej (tylko odbiór) której kształt jest poetycko nazywany cosecans².
Na rysunku poniżej jest charakterystyka stacji radiolokacyjnej kontroli obszaru Telefunken LP-23b. Kolorem czerwonym jest zaznaczony kształt wiązki aktywnej, zielonym - wiazki pasywnej. Linie wysokości są poprowadzone równolegle do powierzchni Ziemi.

Kiedy obiekt jest poza zarysem charakterystyki nie oznacza to wcale że radar go nie zobaczy. Powyższy wykres sporządzono dla prawdopodobieństwa wykrycia równego 0.9. Obrazowo, choć niezbyt dokładnie, można powiedzieć że przy co dziesiątym obrocie anteny obiekt na granicy charakterystyki może nie zostać wyświetlony na wskaźniku.
Prawdopodobieństwo wykrycia zależy między innymi od tak zwanej skutecznej powierzchni odbicia obiektu i średniej wartości mocy, wypromieniowanej przez radar.
Skuteczną powierzchnię odbicia można określić jako pole powierzchni odbijającej prostopadłej do toru impulsu sondującego, dającej taki sam średni poziom sygnału odbitego jak dany samolot. Statki powietrznych mają dość skomplikowane kształty. Zatem rzeczywista powierzchnia odbicia bardzo silnie zależy od tego, z której strony samolot jest oświetlany przez radar.
Charakterystyka radaru LP-23b została zmierzona dla obiektu o skutecznej powierzchni 2 m², co odpowiada większej awionetce. Przeciętny samolot komunikacyjny wykazuje się skuteczną powierzchnią odbicia 20 - 40 m, głowica rakiety balistycznej około 0.1 m², człowiek 0.8 m².
Innym ważnym parametrem związanym z charakterystyką jest prawdopodobieństwo fałszywego alarmu. Otóż odbite od celu resztki impulsu sondującego są bardzo słabe. Odbiornik radaru musi odróżnić coś co jest słabym odbiciem od zakłóceń i spóźnionych odbić spoza zasięgu. Prawdopodobieństwo fałszywego alarmu określa na ile przypadków zdarzy się jednorazowe wyświetlenie fałszywego echa.