Satelity systemu są utrzymywane przez Stany Zjednoczone i Rosję. Niektóre komponenty są produkowane przez Kanadę i Francję. Satelity amerykańskie (meteorologiczne satelity TIROS) obiegają Ziemię raz na 100 minut po orbicie o inklinacji 99° względem równika i wysokości 849 km. Rosyjskie mają czas obiegu 105 minut, a ich orbita ma inklinację 83° i wysokość 997 km.
Satelity systemu mogą pracować w dwóch trybach pracy: jako transponder (łączność z nadajnikiem i z LUT) i jako przekaźniki, w sytuacji, gdy nie ma satelita lokalizujący nie ma możliwości nawiązać kontaktu z LUT.

Oprócz wymienionych satelitów, przekaźniki SARSAT są zamontowane na geostacjonarnych satelitach GOES - East, GOES - West i indyjskim INSAT - 2B (segment GEOSAR - Geostationary Satellite SAR). Satelity te nie mogą lokalizować nadajników metodą dopplerowską - dla sygnałów tradycyjnych ELT i EPIRB są tylko przekaźnikami. Ich rola polega głównie na szybkim wykryciu włączenia nadajnika ratowniczego. Na podstawie znaku rozpoznawczego nadajnika ratowniczego powiadamia się właściwe RCC. Jeżeli baza danych w Mission Control Center zawiera aktualne informacje o rejonie, w którym operuje samolot lub statek z tym nadajnikiem, można rozpocząć akcję poszukiwawczą jeszcze przed dokładnym zlokalizowaniem miejsca przez satelity NOAA lub Nadieżda.